Kościół Pamiątkowy (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche) został wybudowany na polecenie cesarza niemieckiego Wilhelma II Hohenzollerna celem uczczenia pamięci swego dziadka –Wilhelma I. Autorem projektu tego ewangelickiego kościoła był niemiecki architekt Franz Schwechten. Neoromański styl nawiązywał do słynnych niemieckich katedr romańskich w Moguncji czy Wormacji. Cesarz wsparł finansowo inwestycję i osobiście doglądał budowy. Budowla została bardzo zniszczona w trakcie drugiej wojny światowej. Do dziś ostała się jedynie zrujnowana piękna wieża, którą postanowiono pozostawić jako symbol i pomnik antywojenny. Obok niej wzniesiono sześciokątną dzwonnicę z kaplicą, w której odprawiane są dzisiaj mszy. Nowa budowla otrzymała szklane ściany zaprojektowane przez francuza Gabriela Loire, które składają się aż z trzydziestu tysięcy pojedynczych elementów. Projekt ten jest jedną z ciekawszych realizacji idei odcięcia się Niemiec od brutalnej przeszłości, przy jednoczesnym uhonorowaniu ofiar historii.

źródło: http://www.miastozmian.pl/Kosciol-Pamieci-Cesarza-Wilhelma,18.html

Muzeum Pergamońskie stanowi część Wyspy Muzeów – jednego z najsłynniejszych na świecie kompleksów muzealnych. W Muzeum Pergamońskim zobaczyć można słynną rekonstrukcję Wielkiego Ołtarza Pergamońskiego, odkopanego przez Niemców na początku XX w. w tureckiej Bergamie.

Impulsem do wzniesienia Muzeum Pergamońskiego było odkrycie przez niemiecką ekipę archeologiczną Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Odkrycia dokonano pod koniec XIX w. na terenie akropolu starożytnego Pergamonu, usytuowanego w dzisiejszym mieście Bergama. W 1903 r. nadzorujący prace grupy archeolog Carl Humman uzyskał pozwolenie sułtana Abdulhamida II na wywiezienie ruin pergamońskiego ołtarza do Niemiec. Budynek, który miał pomieścić zrekonstruowany obiekt, został wzniesiony w latach 1910 – 1930 przez Ludwiga Hoffmanna. Sam Ołtarz Pergamoński powstał w latach 180 – 160 p.n.e. według projektu Menekratesa z Rodos, a inicjatorem jego budowy był król Pergamonu Eumenes II, który w ten właśnie sposób chciał podziękować Zeusowi i Atenie za zwycięstwo nad Galatami. Ołtarz był jedną z najwspanialszych konstrukcji okresu hellenistycznego. Prostokątna budowla o wymiarach 36,4 X 34,2 posiadała dwa boczne skrzydła, które przedzielały szerokie na 20 m schody. Ponad cokołem (którego część została na pergamońskim akropolu) biegł bogato zdobiony fryz o długości prawie 120 metrów. Płaskorzeźbione sceny fryzu przedstawiały walki greckich bogów z gigantami, czyli stworami, które w miejscu nóg miały wężowe sploty. Ponad fryzem ciągnęła się kolumnada w stylu jońskim. Niemieckim archeologom udało się odkopać niemal cały Ołtarz. Poza fragmentami cokołu zabrali oni do Berlina wszystkie znalezione części, a następnie dokonali z nich rekonstrukcji ołtarza.

źródło: http://otoberlin.pl/atrakcje/muzeum-pergamonskie

Brama Brandenburska (Brandenburger Tor) to prawdopodobnie najabrdziej rozpoznawalny zabytek Berlina. To jedyna spośród 18 bram wchodzących w skład dawnych murów miejsko-akcyzowych (Akzisemauer), która przetrwała do czasów współczesnych. Ustyowana jest na zachód od historycznego centrum miasta, na skrzyżowaniu reprezentacyjnej alei Unter den Linden z ulicą Ebertstraße.

Została wzniesiona w latach 1788-1791 według projektu Carla Gottharda Langhansa na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II. 12 kolumn doryckich (po 6 z każdej strony) tworzy 5 monumemtalnych przejść. Na górze umieszczono rzeźbę 4-konnej kwadrygi, prowadzonej przez rzymską boginię zwycięstwa - Wiktorię. Konstrukcja jest wzorowana na greckiej monumentalnej bramie zwanej Propyleje, znajdującej się na Akropolu.



Brama Brandenburska wielokrotnie była w swojej historii traktowana jako symbol: w czasach pruskich - pokoju i potęgi królestwa, po bitwie pod Jeną-Auerstedt - siły Napoleona, podczas rządów Nazistów - symbolem partii, w czasach Muru Berlińskiego - symbolem podziału, aż w końcu po 1989 r. - symbolem Zjednoczonych Niemiec.

Obecnie zabytek jest magnesem przyciągającym turystów oraz miejscem spotkań Berlińczyków. To tutaj odbywają się najważniejsze uroczystości, imprezy masowe, koncerty czy demonstracje polityczne. Również tutaj obchodzi się najhuczniejszego sylwestra w całym mieście.

źródło: http://berlin.miasta.org/art_brama-brandenburska_23.html

Łaba (czes. Labe, niem. Elbe) – rzeka w Czechach i Niemczech o długości 1165 km (370 km w Czechach) i powierzchni dorzecza 144 055 km² (w Czechach 51 394 km²).

Ma źródła w Karkonoszach, na południe od Łabskiego Szczytu, na wysokości 1387 m n.p.m., w pobliżu polskiej granicy; uchodzi do Zatoki Helgolandzkiej Morza Północnego w okolicach Cuxhaven. Jest największą rzeką Czech oraz jedną z największych europejskich rzek i rzecznych szlaków komunikacyjno-transportowych.

Do dorzecza Łaby należą niewielkie fragmenty terytorium Polski, położone w Sudetach Zachodnich i Środkowych; na terytoriach tych znajdują się m.in. górne biegiIzery (czes. Jizera) i Dzikiej Orlicy (czes. Divoká Orlice).

Po stronie niemieckiej Łaba płynie głęboką doliną przez Saską Szwajcarię przez Pirnę ku północnemu zachodowi. Od Pirny dolina zaczyna się rozszerzać. Rzeka przepływa przez Drezno, gdzie osiąga 100-150 m szerokości. Płynie przez Miśnię i dalej przez Nizinę Północnoniemiecką, przez miasta Torgau i Dessau-Roßlau. Stąd aż do Hamburga meandruje. W tej części Łaba przyjmuje swe największe lewostronne dopływy Muldę i Soławę (niem. Saale). Na północ od Magdeburga łączy się Kanałem Łaba-Hawela z Hawelą. Po kilkudziesięciu km łączy się z lewostronnym dopływem Hawelą i zmienia kierunek na północno-wschodni.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81aba

Zamek Stolpen wzniesiony został w pierwszej połowie XIII wieku. Warownia usytuowana została na wysokiej bazaltowej skale w miejscu krzyżowania się ważnych szlaków handlowych. Do XVI wieku zamek stanowił twierdzę graniczną rezydujących tu biskupów miśnieńskich. W czasach wojen husyckich warownia była bezskutecznie oblegana przez prawie 2 miesiące.
W drugiej połowie XVI wieku zamek został przekształcony w renesansową rezydencję. Zniszczony w czasie wojen napoleońskich popadł w ruinę i został wkrótce opuszczony.
Zamek zasłynął dzięki hrabinie Annie Konstancji von Cosel, jednej spośród trzech najważniejszych faworyt elekta saskiego i króla Polski - Augusta II Mocnego. Blisko przez 10 lat odgrywała ona ważną rolę na saskim dworze, jednak gdy miłość króla wygasła, została wygnana i osadzona właśnie na Zamku Stolpen. Odcięta od rodziny i towarzystwa spędziła tu prawie 50 lat dożywając późnej starości. Historia ta zainspirowała przebywającego na emigracji w Dreźnie Józefa Ignacego Kraszewskiego, do stworzenia powieści opisującej powyższe wydarzenia, zatytułowanej Hrabina Cosel. Książka doczekała się także adaptacji filmowej. W latach sześćdziesiątych XX wieku powstał film i serial w reżyserii Jerzego Antczaka, z Jadwigą Barańską grającą postać hrabiny.
Obecnie pozostający w częściowej ruinie zamek stanowi główną atrakcje małego miasteczka Stolpen. W jego murach znajduje się znajduje się kapliczka oraz grób hrabiny a także ma tu swoją siedzibę muzeum, którego najciekawszym elementem jest salą tortur.

Źródło: http://navtur.pl/place/show/2194,zamek-stolpen

Położona nad Łabą miejscowość Rathen to jeden z najładniejszych kurortów Szwajcarii Saksońskiej, znany przede wszystkim jako początek szlaku do Bastei, największej atrakcji Szwajcarii Saksońskiej. Miejscowość składa się z dwóch części: lewobrzeżnej Oberrathen (Górne Rathen), w której znajduje się m.in. stacja kolejowa, i prawobrzeżnego Niederrathen (Dolne Rathen) - obie części Rathen łączy pływający po Łabie prom.
Szaroczarna ściana skalna wydaje się wyrastać z Łaby tuż obok prawobrzeżnego Niederrathen (Dolne Rathen). Na dotarcie z miejscowości do skał potrzeba półgodzinnego spaceru. Szlak doprowadzający do największych atrakcji jest łatwy, należy jednak pamiętać o dużej ilości stopni. Po drodze mija się słynny kamienny most, Basteibrücke (76 m długości), niesamowicie wrośnięty w wyniosłe iglice skalne, z fantastycznym widokiem na płynącą w dole Łabę. Co roku most przekracza ok. miliona zwiedzających.

źródło: http://podroze.gazeta.pl/podroze/1,114158,14521040,Szwajcaria_Saksonska___doskonala_dla_milosnikow_skalnych.html

Reichstag,

1) przedstawicielstwo stanów w Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego. Skład Reichstagu ustaliła Złota Bulla cesarza Karola IV z 1356. Od 1489 dzielił się na 3 kolegia: elektorów, książąt i wolnych panów oraz miast. Znaczenie Reichstagu malało wraz z rozkładem Cesarstwa.

2) jedna z izb parlamentu Rzeszy 1871–1945 wybierana w wyborach powszechnych (w latach 1934–1945 jedyna izba parlamentu niemieckiego). Pożar gmachu Reichstagu 27 lutego 1933, o którego spowodowanie oskarżono grupę komunistów z G. Dymitrowem na czele, miał uzasadnić wprowadzenie władzy dyktatorskiej przez  A. Hitlera.
Po 1933 Reichstag pełnił rolę fasadową, stając się organem propagandyhitlerowskiej.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl/21482,,,,reichstag,haslo.html